این دنیای مجازی من رو می ترسونه
عزیز ترین موجودات زندگی من
روی این صفحه نقش می بندن
و من به حرکاتشون خیره میشم
به اینکه زنده ان
اما نمی شه زنده بودنشون رو حس کرد
نمی شه گرمای وجودشون رو حس کرد
نمی شه اشک چشم هاشون رو پاک کرد
به این فکر می کنم که عزیز ترین آدم های زندگیم
توی این قاب شیشه ای حبس شدن
اشک می ریزن
و من هر چی دست می کشم خیسی اشک هاشون رو حس نمی کنم
حتی نمی تونم برای یه لحظه دستم رو بذارم روی شونه هاشون
حتی نمی تونم برای یه لحظه بغلشون کنم
و بهشون آرامش بدم
چقدر احساس تنهایی می کنم
و می دونم که تنهایی من در برابر اون ها هیچی نیست
ولی بار سنگینی اینجا رو دوش من گذاشته شده
کاری نمی کنم
اما همون احساسی که مدام همراهمه خیلی سنگینه
حس ِاینکه نکنه کوتاهی ای کنم که بعدا هزار بار پشیمون بشم
و حس ِاینکه هنوز خیلی بچه ام و هیچ کاری از دستم بر نمیاد
تنها چیزی که می دونم اینه که باید همه ی تلاشم رو بکنم
این مدت همه به همه چیز منفی نگاه کردن
همه گفتن نمیشه
و من هر بار جلوی همشون وایسادم
به همشون خندیدم و گفتم که میشه
گفتم که همه چی درست می شه
و اونا بیشتر و بیشتر مطمئن شدن که من هنوز اونقدر بچه ام که درک نمی کنم چقدر همه چی سخته
برام مهم نیست
ته دلم می دونم که چقدر همه چی سخته
ته دلم می دونم که هیچ کس نمی تونه جای اون رو براش پر کنه
هیچ کس نمی تونه به مهربونی اون باشه
هیچ کس نمی تونه به خونسردی اون باشه
هیچ کس نمی تونه به اندازه ی اون مادر باشه
اما دلم می خواد به همه چی مثبت نگاه کنم
و حس کنم که میشه
چون باید بشه
چون اگه منم بخوام نا امید بشم
کی قراره جمعم کنه !؟