می خواستم بنویسم، از اون نوشته های طولانی که توش به هر دری می زنم، اما دیگه نوشتنم نمیاد
وقتی کلی تو حس هستی و بعد از این همه روز که حس ِ نوشتن نداشتی یه دفعه فکر می کنی چقدر مغزت پر شده و می خوای بنویسی اما آدمهای اطرافت هر کدوم به یه شکل نمی ذارن که این اتفاق بیفته همه چی می پره و تو می مونی و یه مغز ِ پر که دیگه نمی تونی خالی اش کنی
حالا فقط چند تا جمله ی نا مربوط دارم که می تونم باهاشون قسمتی از مغزم رو خالی کنم
یه نکته ی جالب این که من تا امروز فکر می کردم خیلی آدم ِ دوست داشتنی ای هستم، اما امروز با اینکه هیچ اتفاق خاصی نیفتاد که من بخوام همچین حسی داشته باشم اما شدیدا حس کردم که اصلا دوست داشتنی نیستم و همه ی آدمهایی که می گن دوسم دارن و برام ارزش قائلن خیلی خیلی احمقن ( ببخشید اگه به کسی فحش دادم)ا
و دیگه اینکه تازه دارم حس می کنم دانشگاه خیلی دوست داشتنی شده، وقتایی که آدم برای دوستاش خیلی خیلی احساس داشته باشه و مدام براشون تب کنه تا یه مدت حتی حاضره در مقابل همه ی بی احساسی هاشون به رفتار خودش ادامه بده اما بعد از یه مدت این فکر میاد سراغ آدم که خوب آخه مگه خلم این همه انرژی از خودم ساطر کنم واسه کسایی که سر سوزن هم واسشون مهم نیست این انرژی ها! خوب حالا من تازه رسیدم به دوره ای که دیگه برای آدم های دانشگاه انرژی صرف نمی کنم ( البته هنوز تعداد کمی هستن که ارزش انرژی هام رو داشته باشن و من در حد توانم سعی می کنم باشم براشون ) و دیگه اون حس یاس و نا امیدی از آدم ها رو ندارم. اینجوری از آدمها انتظاری ندارم و چون انتظاری ندارم طبعا از رفتارهای احمقانشون دیگه ناراحت نمی شم. کاملا حس خوبی دارم از اینکه میرم دانشگاه، درس می خونم، و بعد بدون اینکه مسئله ی دیگه ای برام اهمیت داشته باشه برمی گردم خونه! مخصوصا که کم کم درس های دانشگاه داره خیلی لذت بخش می شه و من از اینکه می تونم ساعت های زیادی رو صرف درس خوندن بکنم لذت می برم.ا
صبا داره می نویسه، و این نوشتن به من حس خوبی می ده. حس ِ اینکه باز هم می تونم ازش خبر داشته باشم و بفهمم که داره تو چه دنیایی زندگی می کنه و دغدغه های زندگیش چیه! همونطوری که اون خیلی راحت می تونه بفهمه که من هنوز اونقدر ساده و کوچیکم که کوچیکترین مسائل زندگیم هم برام حل نشدن و هنوز دغدغه ی آدم ها و احساساتشون رو دارم و هنوز خیلی چیزای ساده برام عجیبه. خوب این چیزیه که همیشه راجع به صبا وجود داره و من بهش افتخار می کنم. به این که اون همیشه یکی دو تا دنیا از من جلوتره

سردمه
امروز از صبح مدام سردم بود
احساسم نسبت به آدمها مدام در نوسانه و این گاهی وقت ها من رو می ترسونه، گاهی وقت ها سعی می کنم براش راه حلی ساده ارائه بدم و گاهی وقت ها حتی راه حل های من هم کارساز نیستن
در کنار همه ی دغدغه های ساده ی روزانه چیزهای دیگه ای هم هست که فکرم رو مشغول می کنه و شاید تعدادشون زیاد باشه برای گفتن
ا"شیرین" یکی از چیزهاییه که هر روز ساعت ها فکر من رو به خودش مشغول می کنه و حالا دیگه فقط به زبون اوردن اسمش هم من رو به گریه می اندازه
تجربه ی زندگی بدون شیرین تجربه ی جالبی بود که بهای سنگینی هم داشت
به قیمت همه ی دلتنگ شدن ها و همه ی سختی ها و همه ی نبودن هاش
وقتی سپیده بغض می کرد و می گفت بدون خواهر بودن خیلی سخته من فقط یاد روزی می افتادم که شیرین رفته بود کرمان و من گریه می کردم و خانم جواهری سعی می کردن آرومم کنن، روزهایی که اونقدر کوچیک بودم که حتی معنی جدایی رو هم نمی فهمیدم
حالا هر یه روزی که به دوریمون اضافه میشه، چیزهایی بیشتری من رو نگران می کنه، احساس می کنم نمی دونم در برخورد دوباره باهاش چه جوری هستم... یا حتی اون چه جوری هست
حس می کنم تو این سالها همه چیز تغییر کرده
شرایطی که هر دو باید باهاش کنار می اومدیم میتونه خیلی راحت هر دومون رو تغییر داده باشه
و من از اینکه یه روزی حس کنم که نمی فهممش یا حتی نمی شناسمش یا حتی روزی که حس کنم حرفی برای هم نداریم میترسم
حتی گاهی از اینکه دیگه مثل قبل دوسم نداشته باشه و من دیگه شیوا کوچولوی اون نباشم هم می ترسم
احمقانه است ؟
و حالا "شادی"ا
این همه از هم پاشیدن من را حسابی می ترساند
و دلم میگیرد
شادی ای که تازه داشتیم فاصله ی ده ساله ی مان را فراموش می کردیم
اینها با همه ی سادگیشان همه ی شان دغدغه اند
من تازه داشتم بزرگ می شدم و وارد دنیایمان می شدم
درست مثل این می ماند که به محض اینکه من 18 سالم شد و اجازه ی ورود به دیسکو ها را پیدا کردم همه ی دیسکو ها را ببندند

پ.ن: قرار بود نوشتنم نیاید ! اما انگاری بیش از حد آمد :)))) ببخشید