گفتی: تو در بهانه یابی برای ناراحت شدن استعداد داری
به نوشته ات خیره شدم
بعد آرام لبخند زدم و سرم را کج کردم
پیش خودم فکر کردم حق داری شاید
گاهی وقتها همانقدر که خوشحال بودن لذت بخش است، غصه خوردن هم برایم لذت بخش می شود
اصلا گاهی به زور دلم می خواهد فیلمی ببینم که مرا ناراحت کند و به فکر فرو ببرد
گاهی دلم می خواهد به چیزهای غمگین فکر کنم
گاهی از عمد دلم می خواهد گریه کنم
اما یک چیزی را باور دارم
درست یادم هست
تابستان دو سال پیش
تو ماشین مونا، خیابان شریعتی
گفتم: ما آدمها همیشه خودمان باعث ناراحتی خودمان می شویم
گفتم : حداقل من خیلی وقت ها با فکرهای احمقانه ام خودم را ناراحت کرده ام
حالا هم باور دارم که خودم دارم خودم را ناراحت می کنم
خیلی وقتها انتظار هایم باعث می شوند غصه بخورم
در حالیکه مدام سعی می کنم از کسی انتظاری نداشته باشم
می دانم سخت است تغییر دادن و عادی بودن
اما دارم همه ی تلاشم را می کنم
دارم تلاش می کنم با همه چیز معقول رفتار کنم
حداقل تا جایی که می شود
دیگر نمی خواهم خودم باعث ناراحتی خودم بشوم
دیگر نمی خواهم مصداق جمله ات باشم
برایم سنگین بود راجع به منی که همیشه مظهر خنده بودم این حرف را بزنی
اما سنگینی این حرف شاید باعث بشود تلنگری بخورم و خنده های فراموش شده ام را به یاد بیاورم
شاید یادم بیاید چه روزهای خوبی پیش رو دارم
شاید یادم بیاید چقدر می توانم از همه چیز لذت ببرم

حالا شادم
به خاطر حس دوست داشتنی که دوباره همه ی وجودم را فراگرفته
به خاطر شیرینی که دارد می آید
به خاطر تویی که هستی
به خاطر بی نهایت خاطره ای که در پیش روست

به فکر که فرو می روم
لبخندی بر لبانم می نشیند
و آرامش همه ی وجودم را در بر می گیرد