انگار که هیچی برام فرق نکرده
فاصله ی راهنمایی تا دبیرستان
یا دبیرستان تا دانشگاه هیچی نبوده
الکی به خودم میگم که دیگه مثل قدیم حرص و جوش امتحان رو نمی خورم
اما همش الکیه
هنوز هم خیلی وقتها حرص می خورم
هنوز هم سر درس خوندن کلی از مامان می ترسم
تو خونه
پشت میزم که هستم
همه اش یا دارم با کامپیوتر ور می رم یا دارم فکر میکنم
و در هر حال حواسم به درس نیست
تا صدای پای مامان نزدیک میشه زل می زنم به کتابایی که جلوی روم بازه
وقتی صدای در اتاقم نمیاد می فهمم که داشته می رفته تو اتاق خودش
یا شاید توی حموم
بعد دوباره با خیال راحت بر میگردم سر شیطونی های خودم
خودم هم خنده ام میگیره
انگاری هنوز هم فقط از ترس مامان درس می خونم
هیچ انگیزه ای ندارم
انگاری دیگه رمقی نمونده برام
فردا آخریشه
من هنوز یه فصل بیشتر نخوندم
قول میدم فردا که تموم شد، خوشحالی هام رو اینجا فریاد بزنمممممممممممممممم