چه کیفی داره وقتی توی کافه نادری نشستی و به آزاده فکر می کنی، آزاده زنگ میزنه و بعدش میاد پیشت
چه کیفی داره وقتی بعد ِ کلی وقت با صبا میری بیرون و حرف میز نین و حرف می زنین و نقشه می کشین و برنامه میریزین
چه کیفی داره وقتی می شنوی نرگس و لیلا هنوز تئاتر بازی می کنن و این همه موفقن
و چقدر دلت میگیره از اینکه نتونستی بازیشون رو ببینی
چه کیفی داره وقتی دلت برای مرجان تنگه و هی عکساش رو تو سیصد و شصت نگاه می کنی
چه کیفی داره وقتی که با اون همه خستگی داری برمی گردی خونه و تو صف اتوبوس باید وایسی، نیوشا رو با همون قیافه ی همیشگی و همون خنده های همیشگی و همون انرژی ِ همیشگی و همون لاکهای عجیب غریب همیشگی اش ببینی
چه کیفی داره وقتی حس می کنی که این همه دوسش داری
چه کیفی داره وقتی دوستای خوبی داری
چه کیفی داره وقتی که یه هفته است منتظری تا با اون دو تا قُل دیگه ات دور هم جمع بشین و مثل قدیما تا صبح بیدار بمونین و تو سر وکله ی هم بزنین
چه کیفی داره وقتی که صبا اس ام اس هاتو دیر جواب میده و تو حرص می خوری از دستش
چه کیفی داره وقتی نوشین نمیاد
چه کیفی داره وقتی همه ی برنامه هات به هم می ریزن
چه کیفی داره وقتی به غذاهایی که براشون درست کردی نگاه می کنی
چه کیفی داره وقتی دلت می لرزه از اینکه نکنه همه ی فکرایی که می کردی درست باشه
چه کیفی داره وقتی با همه ی فکرایی که می کنی هنوز همشون رو از تهِ تهِ دلت دوست داری

پ.ن: قابل توجه دوستانی که نوشین رو تو عکس پیدا نمی کنن بگم که اون جسم سفید رنگی که دست صباست، نوشینه و روحش هم پای تلفن داشت با من حرف می زد