چشمهایم را به آسمان می دوزم
باران می بارد
باران تند می بارد
و من نمی دانم تو کجا هستی
نمی دانم چرا امشب همه ی نگاهم به در است
حس می کنم حالاست که از دانشگاه برگردی
یادم رفته که من دانشجو هستم و دوران دانشجویی من، تو را ندارد
حس می کنم دارم برای کنکور می خوانم
و منتظرم تو برگردی
با همان شور و نشاط همیشگی ات
با همان خنده های همیشگی ات
و برایم حرف بزنی
از آن استادی که اذیتت می کرد
یا از آن یکی استاد خوش تیپتان
اصلا دلم می خواهد بیایی خانه
لباسهایت را عوض کنی و باز بروی بیرون
دلم می خواهد مثل همیشه که منتظرت می شدم بیایی خانه
و تو می آمدی و دوباره می رفتی و من بغض می کردم و غصه می خوردم
بیایی و بروی
و من غصه بخورم
می دانی ؟
راست می گویی
این دوری ها باعث می شود آدم همه ی ناراحتی ها را زود فراموش کند
این دوری ها باعث می شود من قدر روزهای زندگی ام را بدانم
اما من بعد از این همه دوری
دلتنگی هایم را فراموش نکرده ام
گلویم درد می کند از بغض
چیزی راه نفسم را گرفته
دلم پر می کشد که بیاید و روزی هزار بار بگوید که تو بهترین دخترش هستی
و من ته دلم بگیرد
دلم پر می کشد که بیایی و خنده هایت را ببینم
دلم پر می کشد که شادی باشد و اصرار کند بروم خانه ی شان
دوری ها باعث می شود آدم قدر روزهای زندگی اش را بداند
دیروز داشتم تصور می کردم که دوستهای من که بخواهند بروند می روم فرودگاه بدرقه ی شان
نتوانستم تصور کنم حتی
بغض امانم نداد
دوری ها باعث می شود آدم قدر لحظه لحظه هایش را بداند
دیروز مونا اینجا بود
و من قدر ِ شنیدن ِ صدای نفس های یک نفر دیگر توی این خانه را می دانستم
و من قدر زندگی ام را می دانم
و احساس خوشبختی می کنم
از تو که هستی
و با آن همه فاصله هم هنوز گرمایت را حس می کنم
و امیدی که می دهی
و وجودت که آرامش است
کاشکی دستم می رسید
اشکهایت را پاک می کردم
و ذره ای از سختی هایت را بر دوش می کشیدم