تو راست می گفتی
من دیگر ان آدمی نیستم که تو می شناختی
من همه ی قدرت هایم را از دست داده ام
باور نمی کنی
می نشینم اینجا
افتادن خودم را نگاه می کنم
بغض می کنم
بدون اینکه تکانی بخورم
اشک از چشمانم سرازیر می شود
و درد همه ی وجودم را فرا می گیرد
به دستانم نگاه می کنم
می دانم که اگر بخواهم می توانم
جلوی همه ی افتادن ها را بگیرم
اما
تکان نمی خورم
دست ِ خودم نیست
شاید هم می خواهم بیفتم
هر چه که هست
حس می کنم این بار دیگر

به بن بست رسیده ام