شادی که اصرار کرد برم باهاشون مسافرت
اولش مثل همیشه هیچ ذوق و شوقی نداشتم
کم کم به خودم گفتم، این بار شاید آخرین تابستونی باشه که
بتونم با شادی اینا برم مسافرت
به خودم گفتم پروژه هام هم که تا اون موقع تموم شه و موقعیت خوبیه
به خودم گفتم می رم خوش گذرونی فقط
دلم نمیخواد یه شب مونده به مسافرت
اینجوری افسرده و دمغ نشسته باشم اینجا و همه ی کشتی هام غرق شده باشن
دلم نمی خواست یه روز مونده به رفتنم، اینجوری حالم گرفته باشه و همه ی پروژه هام مونده باشه
دارم زور می زنم
مثل همیشه
شب ِ آخر
دارم زور می زنم که تموم شه
و صدای ابراهیم پور تو سرم کوبیده میشه که
به هر کسی به اندازه ی کاری که کرده نمره می دم
صداش که می گفت از کجا بفهمم کی خودش اینا رو نوشته و کی نه ؟
راستش رو بگم
دارم به این فکر می کنم که اون آخرش همه چی رو میپیچونه و یه چرتی سر هم می کنه و تخویل میده
و من که همیشه فکر می کنم یا باید چیزی که می دم کامل باشه و بهترین باشه یا نباید تحویل بدم، آخرش نمره ام
از اون کمتر میشه
راستش رو بگم
از اینکه نمره ام از اون کمتر بشه ناراحت نیستم
از اینکه نمره ای که حقمه رو نگیرم ناراحتم
از اینکه نمی تونم کامل باشم تو این درس ناراحتم
از اینکه انتظار داشتم بهترین و لذت بخش ترین پروژه رو بنویسم واسه این درس
و حالا نمی تونم
نمی تونم
و حالا حتی نمی تونم از مسافرت رفتنم لذت ببرم
نمیخوام پروژه ام رو بکشونم به اونجا
می خوام اونجا فکرم آزاد باشه
حتی به قیمت اینکه نمره ی پروژه رو نگیرم

خسته ام
فکر میکنم توانایی خوش گذرونی و لذت بردن رو ندارم دیگه
فکر میکنم خدا این توانایی رو ازم گرفته و دیگه نمی تونم از چیزی راضی باشم

خدایا
بهم یاد بده که دوباره خوشحال باشم و لذت ببرم
از تک تک چیزای دور و برم

خدایا
کمکش کن خوشحال باشه
کمک کن مامانم از ته ته دلش خوشحال باشه
من هیچ وقت طاقت دیدن ناراحتیش رو ندارم

خدایا
کمک کن شیرینم لبخند بزنه

همه ی خاطراتم رو تو این سالها دووست دارم
و خوشحالم

حالا من
دور از چشم همه
دامن پوشیده ام و کفش های مامانم را به پا کرده ام
دور خانه راه می روم و لذت می برم
از درد پاهایم
و از این فکر که روزی می رسد که عادت کنم به این کفش ها ؟
به این فکر می کنم که چه لذتی است
مثل دختر بچه ها شده ام که دوست دارند لباس های بزرگونه تنشان کنند
مثل دختر بچه ها دور خانه راه می روم و لذت می برم
غش می کنم از دیدن این کفش ها و به پا کردنشان

منتظرم
بی صبرانه منتظرم که از این مملکت بروم و هر روز دامن بپوشم با کفش های تق تقی

دو- امروز دیدم 8 ماه از روزی که تو وبلاگم نوشته بودم تخته وایت بورد می خواهم می گذرد! من بعد از 8 ماه به جای اینکه به تخته وایت بوردم برسم، به یک مقوای وایت بوردی رسیدم :) به هر حال بهتر از هیچی است ،نه ؟ تازه یک ماژیک بنفش وایت بورد هم هدیه گرفتم :)))))ا

سه- من گوشهایم را سوراخ کردم ، 4شنبه بالاخره طلسم را شکستم و تصمیمم را گرفتم و گوشهایم را سوراخ کردم و حالا دلم پر می زند برای اینکه دو هفته بگذرد و بتوانم گوشواره های قشنگ گوشم کنم ، این دو جمله قرار بود خودشان یک پست جداگانه باشند، اما نشد

چهار-امتحان ها تمام شد و دیدی که چقدر زود گذشت همه چیز ؟ حالا مانده پروژه ها و زبان خواندن، حتی اهرابیان هم دیگر تمام شد و من دیگر از هیچ درسی نخواهم ترسید :)ا

پنج- من سیب هدیه گرفته ام، سیب ِ سبز ِ ترش ِ خوش مزه ، سیب هایم را اگر بچه های خوبی بودید بعدا نشانتان می دهم :))ا

شش- من مانده ام و یک دنیا کار و یک خانه ی کثیف و یک عالمه زرد آلو و آلبالو و گوجه سبز و آلو که باید لواشک شوند

روزی هزار بار
یادت می افتم

روزی
دقیقا
هزار بار

میگفتی: من برای تو هم می نویسم
و من باور نمی کردم
حالا این بار من برای تو می نویسم

تو باور نکن

شیرین نوشته بود : فکر می کنم هنوز 23 ساله ام
من خواندم
و بعد پیش خودم فکر کردم : مگر چند سالش است ؟!ا
بعد شروع کردم به جمع و تفریق کردن
تازه اینجا بود که فهمیدم من 21 ساله ام
بعد موجی از حیرت همه ی وجودم را گرفت
هر چه پیش خودم فکر کردم دیدم 19 سالگی و 20 سالگی ام را به یاد نمی آورم
آخرین سنی که از خودم یادم بود 18 سالگی بود
یعنی من همه ی این سالهای دانشگاه با حس 18 سالگی ام زندگی کردم
حالا ناراحت بودم
نه از اینکه سنم زیاد شده
از اینکه سالهای 19 سالگی و 20 سالگی و 21 سالگی ام را از دست داده بودم
از اینکه تجربه ی شان نکرده بودم
مثل آدمی که 3-4 سال در کما باشد
و بعد که بیدار می شود یکهو می فهمد که بزرگ شده
من هرگز 19 ساله نشدم
و این برایم سنگین بود
حالا هم هضم کردن اینکه من 21 سال و هفت ماه دارم برایم سخت است
اما تصمیم گرفتم آنقدر هر روز با خودم تکرار کنم سنم را تا باورم شود
می خواهم باور کنم زندگی جدیدم را
می خواهم بیدار شوم
باید یاد بگیرم نقش یک دختر 21 ساله را بازی کنم
باید یاد بگیرم این چند ماه آخر، نقشم را درست بازی کنم و 21 سالگی ام را از دست ندهم
حالا در کنارش
باید یاد بگیرم که سن شیرین را هم بدانم
باید باور کنم که او هم دیگر 23 ساله نیست
باید باور کنم که از روزهایی که اینجا بوده، زمان طولانی ای گذشته
که حالا دیگر 4 سال است که شیرین اینجا نیست
از این بازی زمان و ساعت ها و روزها و سالها و شمارششان خسته ام
از اینکه دوری عزیزترین هایم را مدام بشمرم خسته ام
سال دیگر ،اگر بروم
می نشینم سالهای دوری خودم را می شمرم
دوری خودم از عزیزترین هایم
آخرش
همه ی سالهای زندگی ام را
مثل همین سه-چهار سالی که از دست دادم
از دست می دهم
از این عددهای بی رحم حالم به هم می خورد
عددهایی که هی بزرگ و بزرگ تر می شوند و هر چه می گذرد
معنایشان عمیق تر
دلم نمی خواهد زمان بگذرد
نمی توانم شادی بیشتر از 30 ساله را تصور کنم
تازه آن را هم کلی سعی کردم تا سنش را به خودش بچسبانم به زور
مثل همین حالا که دارم سعی می کنم سنم را به خودم بچسبانم
نمی توانم بردیا را ببینم وقتی که اینقدر همه چی بلد است و همه ی کارهایش را خودش انجام می دهد
نمی توانم باورش کنم که این همه بزرگ است
وقتی که مثل آدم بزرگها، روی لوازم اسکیت اش را می خواند
" elbow pad / right "
بعد می گوید: این مال دست راستمه
و من تازه می فهمم که چطور می داند اینها را که همه مثل همند و هم شکل را به کجایش باید ببندد
احساس خنگی می کنم و ناتوانی در مقابلش
بردیا هنوز برای من سه ساله است
و من خسته ام از این بازی زمان
از این روزها که می دوند و من بهشان نمی رسم
نمی خواهم پیر شوم بدون اینکه جوان بوده باشم
می خوام جوان باشم
می خواهم بفهمم که نوجوانی ام تمام شده
می خواهم لمس کنمش
می خواهم تک تک روزها و ساعت ها و لحظه های جوانی ام را حس کنم
من 21 ساله اام
و می خواهم تا آّبان 21 سالگی ام را زندگی کنم

روزایی مثه دیروز که موقع ناهار هوس کرده بودم همه ی چیزای منوی رستوران رو سفارش بدم
روزایی مثه این چند روز که اینقدر می خورم حالم داره از خودم به هم میخوره
مثه این روزای دم امتحان که کاری جز خوردن ندارم

این روزها
دلم می خواهد مدام خاطره بسازم
با تو
با تو
و با تو
دلم می خواهم خاطره بسازم
خاطره هایی که بعدها
وقتی نگاهشان می کنم
غرق لذت شوم
و لبخند بر لبانم باشد
دلم تنگ شده برای همه ی خاطره هایمان
برای همه ی با هم بودن هایمان
امروز پر ِ اشکم و مدام غصه می خورم
بیا خاطره بسازیم
بیا این اندک روزهای با هم بودنمان را ماندگار کنیم
دلم تنگ میشود برایت لعنتی
دو ماه ِ دیگر که دیگر نتوانم هر وقت که دلم خواست ببینمت
دلم برایت تنگ میشود
همین حالا هم
دلم برایت تنگ است
برای خنده هایت
و اشک امانم نمی دهد
می خواهم
مثل بچه ها
پاهایم را بکوبم زمین
و بگویم که
چقدر
و چقدر
و چقدر
دلم میخواهد
آنقدر با هم باشیم
که بعدتر ها
ندانم به کدام روز فکر کنم و کدام خاطره را مرور کنم

دوستت دارم برای همه ی بودن هایت

مدام یاد مرجان بودم و
آذرشهر و
ورق بازی کردن هامون و
کریس دی برگ گوش کردن هامون
یاد نوشین بودم و صبا
یاد همه ی خاطره های زندگیم

دیشب
غرق لذت بودم و
لبخند رو لبام بود

SONG:The Snows Of New York

I can see you now by the light of the dawn
And the sun is rising slow,We have talked all night
and I can't talk anymore,But I must stay and you must go
You have always been such a good friend to me
Through the thunder and the rain
And when you're feeling lost in the snows of New York
Lift your heart and think of me
There are those who fail, there are those who fall
There are those who will never win
Then there are those who fight for the things they believe
And these are men like you and me
In my dream we walked, you and I to the shore
Leaving footprints by the sea
And when there was just one set of prints in the sand
That was when you carried me;You have always been such a good friend to me
Through the thunder and the rain
And when you're feeling lost in the snows of New York
Lift your heart and think of me
When you're feeling lost in the snows of New York
Lift your heart and think of me
Lift your heart and think of me

I'll no longer be sorrowful and grieved
i'll be happy and joyful being
i'll no longer be full of anxiety
nor i let trouble harras me

من خوشحالم
خوشحالم که اردیبهشت زودی تموم میشه و امتحانای میان ترم هم تموم میشه
بعدش زودی پایان ترما شروع می شه
خل شدم نه ؟
ولی به خدا ، فکرش رو بکن که پایان ترم هم که تموم شه
بعدش دیگه پروژه ها شروع میشه
پروژه ها که تموم شه، بعدش من باید بشینم زبان بخونم

به به
یوووووووووووهووووووووووووووو
چقدر خووووووووووووووووووووووووبه همه چیز :) ا
:)))))))))))))))))))))))ا

پ.ن: من خوب میشم

پ.ن: پس اگه کارم داشتین دوستان نزدیک زنگ بزنین خونه، دوستان دورتر هم ایمیل بزنین :* :*ا
مرسی

شیبا

می خواهم از تو بنویسم
از چشمهایت
و همه ی مهربانی اشان
می خواهم بنویسم که چه طور هر بار که نگاهشان می کنم
اشک امانم نمی دهد

به این فکر می کنم
از لحظه ای که به دنیا آمدم
چه کرده ای با من، با همه ی وجودت
که اینطور آغشته ات شدم ؟

به چشم هایت نگاه می کنم
و دلم برایت تنگ می شود

امسال هم برایت
شمعی روشن می کنم
به یاد همه ی سال های نبودنت
و همه ی خاطره های نداشته ام از سالهای بودنت

من شکسته ام
و انتظار اتفاقایی که می افته رو ندارم

خنده ام میگیره از اشک هایی که می ریزم
خنده ام میگیره که زندگی اینقدر مسخره است
و اینقدر خوب دور می زنه آدمها رو
خنده ام میگیره از این همه سادگی اش
از این همه راحت به بازی گرفتن هاش
خنده ام میگیره

از اینکه ورق ها اینقدر راحت برمیگردن